PAM 
Można zmniejszyć powierzchnię ataku w chmurze poprzez audyt każdego trwałego uprawnienia na platformach chmurowych i tożsamościowych, usunięcie niepotrzebnego dostępu oraz zastąpienie stale aktywnych uprawnień administra...
Publikowany w dniu 01 września, 2026
Jednym z najbardziej podatnych na wykorzystanie elementów współczesnej powierzchni ataku są stałe uprawnienia, czyli trwałe prawa dostępu pozostające na kontach długo po tym, gdy przestają być potrzebne. Przy stałych uprawnieniach statyczne dane uwierzytelniające łatwiej wykraść, a konta z nadmiernymi uprawnieniami zapewniają atakującym znacznie szersze możliwości działania, niż jest to konieczne. Model braku stałych uprawnień (ZSP) rozwiązuje te problemy: dostęp jest przyznawany tylko na czas wykonywania zadania i odbierany natychmiast po jego zakończeniu, więc żadne zbędne uprawnienia nie pozostają aktywne. Osiągnięcie ZSP nie jest jednak tak proste, jak mogłoby się wydawać. Zastąpienie stale aktywnego dostępu jego całkowitym brakiem wpływa na niemal wszystkie systemy, tożsamości i procesy w organizacji. Do najczęstszych wyzwań związanych z ZSP należą starsze systemy nieobsługujące dostępu tymczasowego, ochrona tożsamości maszynowych, opór wewnątrz organizacji oraz konieczność wykazania zgodności przed audytorami.
Proszę czytać dalej, aby poznać najczęstsze wyzwania związane z zero standing privilege, dowiedzieć się, jak do nich podejść oraz w jaki sposób może pomóc Keeper®.
6 najczęstszych wyzwań związanych z brakiem stałych uprawnień
Brak stałych uprawnień jest pożądany w każdej organizacji, lecz jego osiągnięcie nie zawsze jest łatwe. Poniżej przedstawiono najczęstsze wyzwania związane z ZSP oraz sposoby radzenia sobie z każdym z nich.
1. Starsze systemy
Starszą infrastrukturę i aplikacje projektowano z myślą o trwałych danych uwierzytelniających zapewniających nieprzerwaną możliwość logowania. Jest to przeciwieństwo założeń ZSP – takie systemy często nie potrafią samodzielnie przyznawać dostępu na żądanie i odbierać go po krótkim czasie, dlatego wdrożenie tego modelu jest w nich szczególnie trudne. Rozwiązaniem jest migracja etapami, a nie wszystko naraz, zaczynając od systemów o najwyższym ryzyku i umieszczając serwer proxy zarządzania dostępem uprzywilejowanym (PAM) przed starszym systemem. Serwer proxy pełni funkcję bramy dostępu: starszy system nadal działa w jedyny obsługiwany przez siebie sposób, natomiast narzędzie PAM pośredniczy w przyznawaniu dostępu tymczasowego i rejestruje wszystkie działania.
2. Tożsamości nieosobowe (NHI)
Stałe uprawnienia nie są problemem wyłącznie ludzi – dotyczą również tożsamości nieosobowych (NHI). Konta usług i mechanizmy automatyzacji często korzystają z długoterminowych danych uwierzytelniających, które skonfigurowano raz, a następnie o nich zapomniano. Ponieważ nie używa ich bezpośrednio żadna osoba, nikt ich nie rotuje ani nie unieważnia. Ponieważ tożsamości te często mają uprzywilejowany dostęp, a w środowiskach natywnych dla chmury przewyższają liczbę użytkowników osobowych w stosunku około 144:1, stanowią one rosnącą i często pomijaną część powierzchni ataku. Tożsamościami nieosobowymi należy zarządzać równie rygorystycznie jak kontami osób: długoterminowe dane uwierzytelniające trzeba zastąpić krótkoterminowymi, wydawanymi podczas działania i automatycznie wygasającymi, aby żaden stały dostęp nie czekał na przejęcie.
3. Agentowa AI
Oprócz tożsamości maszynowych agenci AI stanowią kolejną przeszkodę podczas egzekwowania braku stałych uprawnień. Są efemeryczne: powstają, aby wykonać określone zadanie, i podczas działania potrzebują dostępu do odpowiednich zasobów. Jeżeli organizacja przydzieli im dostęp z wyprzedzeniem, zwykle nada na wszelki wypadek zbyt szerokie uprawnienia. Z czasem taki dostęp kumuluje się i wykracza poza pierwotny zakres. Agentom AI należy przyznawać dostęp wyłącznie w czasie działania. Każdy token musi mieć zakres ściśle ograniczony do konkretnego zadania lub używanego narzędzia, a dostęp powinien wygasać natychmiast po zakończeniu zadania.
4. Złożoność RBAC
Kontrola dostępu oparta na rolach (RBAC) stanowi naturalną podstawę modelu ZSP, lecz precyzyjne definiowanie ról na poziomie zadań jest trudne w dużej skali. Role zmieniają się, gdy osoby podejmują nowe obowiązki, uprawnienia kumulują się z czasem, a w końcu starannie zaprojektowane role przestają odzwierciedlać uprzywilejowany dostęp, którego potrzebuje organizacja. Rozwiązaniem jest utrzymanie dokładności ról dzięki regularnym przeglądom dostępu i automatycznemu wykrywaniu uprawnień w celu identyfikacji nieużywanego dostępu oraz przejścia na kontrolę dostępu opartą na atrybutach (ABAC).
5. Opór i obawy o spadek produktywności
Pracownicy często traktują stały dostęp jak należne im uprawnienie; prośba o rezygnację z niego wywołuje więc opór i obawy, że procesy składania oraz zatwierdzania wniosków spowolnią szybko działające zespoły. Jeżeli ten opór nie zostanie rozwiązany, wdrożenie może utknąć, zanim zdąży nabrać tempa. Kluczowa jest komunikacja: trzeba wyjaśnić znaczenie zmiany i przedstawić rzeczywiste przypadki naruszeń spowodowanych stałym dostępem, aby ryzyko stało się konkretne, a nie abstrakcyjne.
6. Luki w możliwości przeprowadzania audytów
Bez bieżącego wglądu w to, kto uzyskał dostęp do danego zasobu, kiedy i w jakim celu, bardzo trudno wykazać, że model ZSP faktycznie działa. Jeżeli organizacja nie potrafi wykazać, że dostęp jest prawidłowo przyznawany i odbierany, nie przekona audytorów ani sama nie będzie mogła zaufać temu modelowi. Potrzebne są scentralizowane dzienniki, monitorowanie i rejestrowanie sesji oraz ciągłe przeglądy dostępu, które tworzą dokumentację możliwą do bezpośredniego przekazania audytorom. Możliwy do udowodnienia wgląd zmienia ZSP z deklaracji zapisanej w zasadach w model, którego działanie można rzeczywiście zweryfikować.
Jak pokonać wyzwania związane z brakiem stałych uprawnień
Wyzwania związane z ZSP są realne, lecz można je rozwiązać za pomocą odpowiednich mechanizmów. Oto kroki prowadzące do osiągnięcia braku stałych uprawnień w Państwa organizacji:
- Odkrywanie i inwentaryzacja stałych uprawnień oraz tożsamości NHI: warto zacząć od utworzenia listy wszystkich kont ze stałym dostępem – nie tylko ludzi, ale także tożsamości maszynowych, takich jak konta usługowe i agenci AI.
- Ustalanie priorytetów według poziomu ryzyka: należy ocenić skalę szkód, jakie mogą powstać po naruszeniu, zaczynając od elementów o najwyższym ryzyku, takich jak uprzywilejowane konta administratora, agenci AI i wszystko, co wiąże się z systemami krytycznymi.
- Pilotaż w ograniczonym przypadku użycia o wysokiej wartości: należy przetestować model w jednym ważnym, ale łatwym do opanowania obszarze przed wdrożeniem go w pozostałych miejscach; pozwala to potwierdzić jego działanie i rozwiązać problemy w kontrolowanym środowisku, dzięki czemu wczesny błąd nie wpłynie na całą organizację.
- Automatyzacja procesu żądania, zatwierdzania i cofania dostępu: po potwierdzeniu, że model działa, należy wyeliminować procesy ręczne i zautomatyzować je, aby zapewnić działanie zasady braku stałych uprawnień (ZSP) na dużą skalę, skutecznie zapobiegając temu, by zapomniane cofnięcia dostępu prowadziły do ponownego pojawienia się stałych uprawnień.
- Ciągły audyt i wykazywanie zgodności: należy stale weryfikować, czy dostęp jest przyznawany i cofany zgodnie z zamierzeniami, dysponując rejestrami potwierdzającymi prawidłowe działanie w miarę upływu czasu w celu spełnienia wymagań audytorów.
Pokonywanie wyzwań związanych z brakiem stałych uprawnień dzięki Keeper
Odpowiednia kolejność działań i automatyzacja obsługi dostępu sprawiają, że brak stałych uprawnień przestaje być przytłaczającym celem i staje się rozwiązaniem możliwym do wdrożenia. Rozwiązanie Keeper Privileged Cloud egzekwuje zasadę ZSP, przyznając uprawnienia o podwyższonym poziomie tylko wtedy, gdy jest to wymagane, zatwierdzone i niezbędne, a następnie automatycznie je odbiera po upływie zatwierdzonego przedziału czasu. Keeper współpracuje z już używanymi dostawcami tożsamości, takimi jak AWS, Microsoft Entra ID, Google Cloud, Okta i Active Directory. Zapewnia również pełną ścieżkę audytową wskazującą, kto złożył wniosek o dostęp, kto go zatwierdził i kiedy dostęp wygasł. Połączenie automatycznego podwyższania uprawnień z pełnym wglądem pozwala rozwiązać najtrudniejsze problemy związane z ZSP bez wprowadzania kolejnego odizolowanego systemu wymagającego utrzymania.
Warto poprosić o wersję demonstracyjną KeeperPAM, aby wyeliminować stałe uprawnienia w Państwa organizacji.
Często zadawane pytania (FAQ)
Dlaczego wdrożenie braku stałych uprawnień jest tak trudne?
Wdrożenie braku stałych uprawnień jest trudne, ponieważ model ten wpływa na niemal każdy system, każdą tożsamość i każdy proces w organizacji. Starsze systemy domyślnie korzystają ze stale aktywnych danych uwierzytelniających, tożsamości nieosobowe i agenci AI mogą łatwo zostać pominięci, role zmieniają się z czasem, a zespoły często niechętnie rezygnują ze stałego dostępu. Spójne stosowanie tego modelu w dużej skali jest złożone. Dlatego etapowe wdrożenie wspierane automatyzacją sprawdza się lepiej niż jednoczesna zmiana wszystkich systemów.
Czy brak stałych uprawnień można wdrożyć w starszych systemach?
Brak stałych uprawnień można zastosować w starszych systemach, chociaż nie zawsze potrafią one samodzielnie egzekwować ten model. Starsze aplikacje zaprojektowano do pracy z trwałymi danymi uwierzytelniającymi, dlatego nie potrafią natywnie przyznawać dostępu na żądanie i odbierać go natychmiast po wykonaniu zadania. Rozwiązaniem jest umieszczenie przed systemem serwera proxy PAM pełniącego funkcję bramy. Pośredniczy on w przyznawaniu dostępu tymczasowego, kontroluje użytkowników i rejestruje każdą sesję, zapewniając mechanizmy podobne do ZSP wokół systemu, który sam ich nie obsługuje.
Co dzieje się z dostępem awaryjnym po usunięciu stałych uprawnień?
Usunięcie stałych uprawnień nie eliminuje potrzeby dostępu awaryjnego, lecz zmienia sposób zarządzania nim. Zamiast utrzymywać wiele stale aktywnych kont administratorów w różnych systemach, organizacja konsoliduje dostęp awaryjny w ramach konta break-glass. Jest to specjalne konto administratora niezależne od standardowych usług, które pozwala upoważnionym administratorom zalogować się podczas awarii lub błędnej konfiguracji. Konto break-glass jest celowym i ściśle kontrolowanym wyjątkiem od ZSP, a nie sposobem jego obejścia; dane konta przechowuje się w sejfie, chroni za pomocą MFA i silnego hasła, każde użycie wywołuje alert, a wszystkie działania są rejestrowane; zapewnia to dostęp w sytuacjach awaryjnych, natomiast związane z nim stałe uprawnienia ograniczają się do jednego ściśle monitorowanego konta.
