Filary nowoczesnej platformy bezpieczeństwa tożsamości

Przydatnym sposobem oceny nowoczesnej platformy bezpieczeństwa tożsamości jest spojrzenie na trzy podstawowe filary: silne uwierzytelnianie i kontrola dostępu, zarządzanie uprzywilejowanym dostępem (PAM), które zmniejsza stałe uprawnienia, oraz bezpieczne zarządzanie danymi uwierzytelniającymi i tajnymi danymi z ciągłą widocznością.

W tym wpisie na blogu wyjaśnimy, co oznaczają te filary, jak współdziałają ze sobą oraz jak je oceniać i wdrażać, bez niepotrzebnego tworzenia luk czy tarć podczas skalowania automatyzacji i przepływów pracy sterowanych przez agentów.

Czym jest nowoczesna platforma bezpieczeństwa tożsamości i dlaczego jest tak ważna

Platforma bezpieczeństwa tożsamości pomaga chronić tożsamości osobowe oraz tożsamości nieosobowe (NHI), kontrolować dostęp do aplikacji i infrastruktury oraz egzekwować zasady, mając wgląd w środowiska chmurowe i hybrydowe. Kompromis oparty na tożsamości jest powszechną początkową ścieżką dostępu – w rzeczywistości wg Microsoftu ataki oparte na tożsamości wzrosły o 32% tylko w pierwszej połowie 2025 roku. Atakujący kradną dane uwierzytelniające, nadużywają słabych mechanizmów uwierzytelniania (w tym ataków zmęczeniowych push MFA w niektórych środowiskach) i szukają uprzywilejowanego dostępu, który mogą ponownie wykorzystać.

W tym samym czasie ekspansja chmury i dostęp zdalny nadal poszerzają zakres miejsc, z których tożsamości mogą się logować i zasobów, do których mogą uzyskać dostęp.

Nie chodzi już tylko o ludzkich użytkowników. Wiele środowisk w dużej mierze opiera się na tożsamościach nieosobowych (NHI): kontach usług, interfejsach API, zadaniach CI/CD, skryptach automatyzacji i coraz częściej agentach AI, którzy podejmują działania w imieniu zespołów. Tożsamości te często mają szerokie uprawnienia i długotrwałe tajne dane, ponieważ muszą działać bez nadzoru.

Narzędzia punktowe mogą być skuteczne w indywidualnych przypadkach użycia, jednak mogą również tworzyć luki między zarządzaniem tożsamością i dostępem (IAM), PAM, zarządzaniem tajnymi danymi i logowaniem. Podejście platformowe zmniejsza te luki poprzez dostosowanie zasad, egzekwowania przepisów i dowodów audytowych, aby zespoły mogły zarządzać ryzykiem tożsamości od końca do końca, w tym działalnością NHI i agentów AI.

Filary, których należy szukać w nowoczesnej platformie bezpieczeństwa tożsamości

Przed porównaniem dostawców lub zaplanowaniem wdrożenia pomaga zdefiniować możliwości, które zmniejszają ryzyko tożsamości w praktyce. Trzy poniższe filary stanowią praktyczny fundament. Każdy z nich wspiera następny, a pominięcie jednego często tworzy martwy punkt w innym miejscu.

Filar 1: Silne uwierzytelnianie tożsamości i kontrola dostępu

Filar ten ma na celu utrudnienie podszywania się pod tożsamość i ułatwienie ograniczenia działań, które mogą podejmować tożsamości. Zaczyna się od silnego uwierzytelniania, takiego jak MFA, oraz korzystania z metod odpornych na phishing w celu uzyskania dostępu o podwyższonym ryzyku, gdy jest to konieczne. Oznacza to również wykorzystywanie ryzyka i kontekstu do podejmowania lepszych decyzji, na przykład wymaganie od Państwa silniejszej weryfikacji w przypadku wrażliwych aplikacji, nieznanych urządzeń lub nietypowych zachowań podczas logowania.

Od tego momentu kontrola dostępu powinna wymuszać najmniejsze uprawnienia poprzez role i zasady dostępu warunkowego. Celem jest, aby tożsamości miały dostęp tylko do tego, czego potrzebują, i tylko tak długo, jak tego potrzebują. Dotyczy to pracowników i wykonawców, a także agentów NHI i sztucznej inteligencji.

Automatyzacja cyklu życia pomaga zapobiegać niekontrolowanemu rozrastaniu się uprawnień w czasie. Przepływy pracy dotyczące dołączania, przenoszenia i odchodzenia pracowników powinny niezawodnie przyznawać i odbierać dostęp. Po stronie NHI elementy kontrolne cyklu życia powinny obejmować konta usług, integracje, klientów API i agentów AI: sposób ich tworzenia, przyznawania uprawnień, rotacji tajnych danych oraz wycofywania ich po zmianie obciążenia pracą.

Filar 2: Zarządzanie dostępem uprzywilejowanym, które zmniejsza stałe uprawnienia

PAM najlepiej ocenia się na podstawie efektów: ograniczenia stałych uprawnień administracyjnych, izolowania ścieżek dostępu o wysokim ryzyku oraz kontrolowania dostępu do krytycznych systemów – z dokładnym rejestrem audytowym dla wszystkich działań pośrednich. Nowoczesny PAM dąży do tego, by uprawnienia były tymczasowe i podlegające kontroli, a nie stałe i domyślne.

Przywilej powinien być przyznany w określonym celu i oknie czasowym, a następnie wygasa automatycznie. Równie ważne jest izolowanie danych uwierzytelniających, ponieważ użytkownicy, obciążenia i agenci AI nie powinni otrzymywać bezpośrednio haseł ani kluczy o uprawnieniach administratora. Gdy uprzywilejowane dane uwierzytelniające zostaną ujawnione, mogą zostać skopiowane, zbuforowane, zapisane w logach lub skradzione, a następnie ponownie użyte.

Nagrywanie sesji i możliwość zakończenia sesji w czasie rzeczywistym pomagają ograniczyć ryzyko, gdy coś pójdzie nie tak. Śledzenie poleceń, w stosownych przypadkach, może dodać szczegóły, które przyspieszają dochodzenia, a sztuczna inteligencja może być wykorzystywana w niektórych platformach PAM do automatyzacji kończenia sesji wysokiego ryzyka. Zatwierdzenia i egzekwowanie przepływu pracy stanowią barierę dla działań o wyższym ryzyku. Zautomatyzowana rotacja pomaga zamknąć pętlę, dzięki czemu uprzywilejowane dane uwierzytelniające nie pozostają ważne dłużej niż zamierzano po ich użyciu.

Filar 3: Tajne dane, dane uwierzytelniające i ciągła widoczność

Dane uwierzytelniające i tajne dane są różne, ale terminy te mogą się nakładać. Dane uwierzytelniające zazwyczaj służą do zapewniania dostępu użytkownikom, natomiast tajne dane umożliwiają dostęp maszynom – w tym za pomocą kluczy API, tokenów, certyfikatów oraz danych uwierzytelniających agentów AI, które napędzają automatyzację. Ważne jest bezpieczne zarządzanie jednym i drugim. W wielu organizacjach rozprzestrzenianie się tajnych danych szybko narasta wraz z mnożeniem się potoków i integracji.

Nowoczesna platforma powinna bezpiecznie przechowywać dane uwierzytelniające i umożliwiać szyfrowane udostępnianie, aby zespoły nie polegały na wiadomościach czatu ani arkuszach kalkulacyjnych. Powinien również zarządzać tajnymi danymi aplikacji i potoków CI/CD – dzięki mechanizmom automatyzacji, aby obciążenia i agenci AI mogli bezpiecznie odzyskiwać tajne dane bez twardego kodowania ich w repozytoriach lub skryptach budowania.

Rotacja powinna opierać się na określonych zasadach i być zautomatyzowana, zwłaszcza w przypadku tajnych danych maszyn i danych uwierzytelniających agentów. Długotrwałe tajne dane łatwiej ukraść i trudniej namierzyć, a ponadto mogą pozostawać aktualne znacznie dłużej, niż było to zamierzone.

Widoczność spaja wszystko w całość. Scentralizowane dzienniki audytu i raporty zgodne z wymogami powinny prezentować działania ludzkie i maszynowe obok siebie, w tym informacje o tym, który agent NHI lub AI został uruchomiony, do czego uzyskał dostęp, jaka polityka na to zezwoliła i co zostało zmienione. Integracje z systemami Zarządzania Informacjami i Zdarzeniami Bezpieczeństwa (SIEM), a także systemami zgłoszeń mogą sprawić, że te logi będą przydatne w codziennych operacjach, nie tylko podczas audytów czy reagowania na incydenty.

Prezentujemy nowoczesną platformę bezpieczeństwa tożsamości w akcji

Keeper^® pomaga zespołom zastosować te filary w praktyce, ujednolicając przepływy pracy z uprzywilejowanym dostępem, zabezpieczając dane uwierzytelniające i tajne dane oraz umożliwiając raportowanie gotowe do audytu. W praktyce oznacza to umożliwienie ograniczonego czasowo dostępu do systemów wysokiego ryzyka, utrzymywanie uprzywilejowanych danych uwierzytelniających i tajnych danych chronionych centralnie, a nie dystrybuowanych użytkownikom i skryptom oraz rejestrowanie aktywności sesji w celu wsparcia wymagań dotyczących reagowania na incydenty i zgodności z przepisami.

Zamów demonstrację KeeperPAM^®, aby zobaczyć nowoczesną platformę bezpieczeństwa tożsamości w akcji.