Najlepsze praktyki w zakresie bezpieczeństwa natywnego w chmurze, których każda organizacja powinna przestrzegać

Chociaż środowiska natywne dla chmury napędzają nowoczesne innowacje i umożliwiają skalowalność, wprowadzają one również nowe luki w zabezpieczeniach, których tradycyjne modele bezpieczeństwa oparte na obwodach nie są w stanie rozwiązać. Wg Orca Security’s 2025 State of Cloud Security Report, 95% organizacji posiada co najmniej jeden zasób w chmurze, który umożliwia ruch boczny, ułatwiając cyberprzestępcom poruszanie się po środowiskach chmurowych bez wykrycia. Zabezpieczenia natywne dla chmury eliminują to ryzyko, chroniąc rozproszone obciążenia, aplikacje i infrastrukturę w całym cyklu życia chmury. Niektóre z najważniejszych praktyk w zakresie bezpieczeństwa natywnych dla chmury, których powinny przestrzegać organizacje, obejmują przyjęcie modelu bezpieczeństwa typu zero-trust i egzekwowanie silnych zasad zarządzania dostępem w celu zapewnienia spójnych i skalowalnych operacji w chmurze.

Warto czytać dalej, aby zapoznać się z siedmioma najważniejszymi praktykami, które każda organizacja powinna przestrzegać, aby ulepszyć swoją strategię zabezpieczeń natywnych dla chmury.

1. Przyjęcie modelu bezpieczeństwa zero-trust

Model bezpieczeństwa zero-trust jest kluczowy dla zabezpieczania środowisk natywnych w chmurze, gdzie powszechne są dynamiczne obciążenia i zdalny dostęp. Tradycyjne modele zabezpieczeń oparte na perymetrach ufają ruchowi w sieci, lecz model bezpieczeństwa typu zero-trust zakłada, że żadnemu użytkownikowi, tożsamości ani systemowi nie należy automatycznie ufać – nawet jeśli znajduje się już w środowisku. W architekturze natywnej dla chmury, gdzie zasoby są zazwyczaj rozproszone wśród wielu dostawców chmury, egzekwowanie zasad zero-trust wymaga ciągłego uwierzytelniania i autoryzacji użytkowników, systemów i usług. Dwa przykłady wdrażania bezpieczeństwa zero-trust we współczesnych środowiskach chmurowych to:

• Uwierzytelnianie między usługami: Aplikacje w chmurze muszą uwierzytelniać się nawzajem przed komunikacją, podobnie jak użytkownicy muszą się zalogować, aby uzyskać dostęp do określonego systemu. Uwierzytelnianie między usługami wymusza bezpieczeństwo zero-trust, zapewniając, że żadna usługa nie jest pośrednio zaufana, używając certyfikatów i tokenów do uwierzytelniania każdego żądania.
• Segmentacja sieci: Zamiast narażać sieci na szeroki dostęp, modele bezpieczeństwa zero-trust segmentują sieci na mniejsze, ściślej monitorowane strefy. Platformy natywne dla chmury obsługują segmentację sieci za pomocą zasad bezpieczeństwa zero-trust, które ograniczają dostęp w oparciu o zdefiniowane reguły, zapewniając, że usługi mogą komunikować się tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne i autoryzowane.

2. Egzekwowanie silnego zarządzania tożsamością i dostępem (IAM)

Zarządzanie tożsamością i dostępem (IAM) jest kluczową częścią zabezpieczeń natywnych w chmurze, zapewniając, że tylko właściwe tożsamości mają dostęp do odpowiednich zasobów z dostępem o najmniej uprawnionych uprawnieniach. W dynamicznych środowiskach chmurowych, gdzie infrastruktura skaluje się szybko, zabezpieczenia dotyczące tożsamości pomagają organizacjom zapobiegać przed nieautoryzowanym dostępem. Tożsamości z nadmiernymi uprawnieniami, twardo zakodowane tajne dane oraz niewłaściwie zarządzane dane uwierzytelniające to typowe wektory ataków, z których cyberprzestępcy korzystają w celu wyrządzenia szkód, szczególnie w procesach CI/CD. Najlepsze praktyki IAM obejmują takie aspekty, jak:

• Kontrola dostępu oparta na rolach (RBAC): Przydziela uprawnienia na podstawie zadania użytkownika.
• Dostęp Just-in-Time (JIT): Eliminuje dostęp stały, przyznając ograniczone czasowo uprawnienia specyficzne dla celu.
• Zarządzanie danymi uwierzytelniającymi i tajnymi danymi: Bezpiecznie przechowuje i rotuje dane uwierzytelniające konta usługi, tokeny API i inne tajemnice.

Wiele organizacji korzysta Keeper^® aby egzekwować te praktyki w całej infrastrukturze chmurowej i środowiskach Kubernetes przy użyciu bezpiecznego zarządzania hasłami, tajnymi danymi i dostępem uprzywilejowanym.

3. Bezpieczne kontenery i Kubernetes

Nowoczesne aplikacje są często dostarczane za pomocą kontenerów i Kubernetes, co czyni je wartościowymi celami dla cyberprzestępców ze względu na szeroki dostęp do wrażliwych danych. Błędnie skonfigurowane kontenery lub odsłonięte pulpity nawigacyjne Kubernetes mogą prowadzić do poważnych naruszeń danych. Aby zmniejszyć to ryzyko, organizacje powinny skanować obrazy kontenerów przed wdrożeniem, aby zidentyfikować luki w zabezpieczeniach i potencjalne złośliwe oprogramowanie. Powinny one również chronić obciążenia podczas wykonywania, stosując monitorowanie anomalii behawioralnych i wykrywanie zagrożeń w czasie rzeczywistym. Ponadto ważne jest egzekwowanie zasad bezpieczeństwa Kubernetes, takich jak segmentacja sieci i RBAC, aby zmniejszyć ryzyko nieautoryzowanego dostępu. Pełna widoczność w klastrach i przestrzeniach nazw pomaga organizacjom wykrywać błędne konfiguracje i monitorować aktywność w czasie rzeczywistym w środowiskach chmurowych.

4. Przesunięcie zabezpieczeń w lewo w potokach CI/CD

Zabezpieczenie „Shift-left” oznacza zintegrowanie zabezpieczeń na początku cyklu życia oprogramowania, a nie czekanie do momentu wdrożenia. W środowiskach natywnych dla chmury podejście do zabezpieczeń przesuniętych w lewo ma kluczowe znaczenie dla wykrywania błędnych konfiguracji i luk w zabezpieczeniach przed ich osiągnięciem produkcji. Organizacje powinny osadzać zabezpieczenia Shift-left w repozytoriach kodu, budować potoki i Infrastructure as Code (IaC) przy użyciu automatycznego skanowania i zasad jako kodu w celu zabezpieczenia konfiguracji. Dzięki integracji zabezpieczeń z wcześniejszymi fazami przepływów pracy programistów, organizacje mogą usprawnić realizację, zachowując spójne egzekwowanie zasad na każdym etapie procesu CI/CD.

5. Wdrażanie ciągłego monitorowania i ochrony środowiska wykonawczego

Statyczne elementy sterujące zabezpieczeniami nie nadążają za szybkością i skalowalnością wymaganą w nowoczesnych środowiskach chmurowych. W tych środowiskach infrastruktura często się zmienia i stale wdrażany jest nowy kod. Aby utrzymać się na czele, organizacje potrzebują pełnej widoczności i kontroli nad zabezpieczeniami natywnymi w chmurze, aby pomóc zapobiegać zaawansowanym zagrożeniom cybernetycznym i szybko reagować na incydenty. Skuteczne wdrażanie najlepszych praktyk związanych z bezpieczeństwem w chmurze wymaga ciągłego monitorowania obciążeń w klastrach, wykrywania podejrzanych działań, takich jak eskalacja uprawnień oraz reagowania na incydenty związane z bezpieczeństwem środowiska wykonawczego. Dzięki odpowiedniej automatyzacji i ustalaniu priorytetów alertów zespoły ds. bezpieczeństwa mogą poświęcić więcej czasu na reagowanie na zagrożenia wysokiego poziomu i poprawić pozycję bezpieczeństwa swojej organizacji w rozproszonych środowiskach natywnych dla chmury.

6. Ochrona interfejsów API i mikrousług

Podczas gdy interfejsy API i mikrousługi są fundamentalne w środowiskach natywnych dla chmury, rozszerzają również powierzchnię ataku, ujawniając wiele powiązanych ze sobą punktów wejścia, które cyberprzestępcy mogą wykorzystać do uzyskania dostępu do krytycznych systemów. Aby zapobiec nieautoryzowanemu dostępowi, organizacje powinny zabezpieczyć interfejsy API za pomocą silnego uwierzytelniania i autoryzacji, używać bram API do egzekwowania zasad i szyfrować komunikację między usługami, aby chronić dane przez cały czas. Zabezpieczenie każdej interakcji interfejsu API i egzekwowanie dostępu o najmniejszych uprawnieniach w mikrousługach umożliwia organizacjom zwiększenie bezpieczeństwa w chmurze i dostosowanie się do zasad bezpieczeństwa typu zero-trust.

7. Automatyzacja zgodności i egzekwowania zasad

Ze względu na szybki charakter środowisk natywnych dla chmury, ręczne kontrole zgodności nie są już wystarczające. Ciągłe monitorowanie zgodności w nowoczesnych środowiskach chmurowych wymaga zautomatyzowanych kontroli w celu zapewnienia spójnego stosowania zasad bezpieczeństwa w całej infrastrukturze i potokach. Organizacje powinny egzekwować zasady bezpieczeństwa i zgodności za pomocą zasad jako kodu, automatycznego szyfrowania i segmentacji sieci, a także ciągłego monitorowania w celu wykrywania błędnych konfiguracji i naruszeń zgodności w czasie rzeczywistym. Automatyzacja zgodności zmniejsza wysiłek ręczny, poprawia gotowość do audytu i zapewnia przestrzeganie standardów regulacyjnych.

Najczęstsze błędy w praktykach bezpieczeństwa natywnych dla chmury

Nawet organizacje posiadające wystarczające zasoby mogą popełniać błędy podczas egzekwowania zabezpieczeń natywnych dla chmury w nowoczesnych środowiskach. Oto niektóre z najczęstszych błędów w bezpieczeństwie natywnym dla chmury popełnianych przez organizacje oraz ich konsekwencje:

Zabezpieczenie środowiska natywnego dla chmury z KeeperPAM^®

Architektury natywne dla chmury pozwalają organizacjom pracować bardziej elastycznie, szybko i na dużą skalę; jednak bez nowoczesnych praktyk w zakresie bezpieczeństwa środowiska te stwarzają poważne ryzyko. Aby chronić infrastrukturę natywną dla chmury w Państwa organizacji, należy stosować ciągłe i zautomatyzowane praktyki bezpieczeństwa w całym cyklu życia chmury. Organizacje mogą to zrobić za pomocą KeeperPAM poprzez egzekwowanie zasad zero-trust, zabezpieczanie obciążeń i automatyzowanie zgodności, co pomaga ograniczyć powierzchnię ataku i zachować spójność w dynamicznych środowiskach. KeeperPAM pomaga organizacjom egzekwować dostęp z minimalnymi uprawnieniami, chronić dane uwierzytelniające i bezpieczne sesje uprzywilejowane w środowiskach multi-cloud.

Warto już dziś rozpocząć bezpłatny okres próbny KeeperPAM, aby uprościć zgodność na dużą skalę i poprawić swoje bezpieczeństwo w chmurze.