Dlaczego infrastruktura krytyczna potrzebuje zabezpieczeń zero-trust

Pod koniec lipca 2026 r. złośliwa aktywność w cyberprzestrzeni była wymierzona w technologię zdalnego monitorowania i sterowania w ponad 30 komunalnych systemach wodociągowych w całej Minnesocie, a następnie zgłoszono cyberataki na systemy wodociągowe w co najmniej 12 stanach. Jednak podstawowe luki w zabezpieczeniach OT nie dotyczą wyłącznie sektora wodnego. Przedsiębiorstwa energetyczne, zakłady produkcyjne, systemy transportowe i zakłady z sektora publicznego korzystają z tych samych rodzajów technologii operacyjnej (OT) i polegają na podobnych zewnętrznych integratorach w zakresie konserwacji, używając sprzętu zainstalowanego, zanim ktokolwiek pomyślał, że można uzyskać do niego dostęp z Internetu. Infrastruktura krytyczna wymaga bezpieczeństwa architektury zero-trust, ponieważ środowiska te nadal przyznają dostęp na podstawie lokalizacji użytkownika lub urządzenia w sieci, a atakujący wykorzystują obecnie to założenie.

Poniżej przedstawiamy, w jaki sposób tradycyjne modele bezpieczeństwa stały się niewystarczające, dlaczego sztuczna inteligencja przyspiesza tempo wykrywania słabych punktów OT przez atakujących oraz jak stosować zasady zero-trust w środowiskach OT w celu ochrony infrastruktury krytycznej.

Jak tradycyjny model bezpieczeństwa zawodzi w infrastrukturze krytycznej

Kontrolery wystawione na działanie Internetu, domyślne dane uwierzytelniające oraz stały dostęp dostawców to znane słabe punkty, a ich wykorzystanie nie wymaga zaawansowanej technologii ani specjalistycznej wiedzy, ponieważ opierają się one na założeniach dotyczących zaufania. Płaska lub słabo posegmentowana sieć zakłada, że wszystko, co już znajduje się wewnątrz, powinno tam być. Stanowisko inżynierskie z dostępem do wszystkich sterowników zakłada, że osoba przy klawiaturze jest tą właściwą. Podobnie domyślne hasło zakłada, że urządzenie znajduje się w miejscu niedostępnym dla osób postronnych.

Cyberatak na systemy wodociągowe w USA ujawnił cichszą wersję tego samego podstawowego problemu: część dostępnego sprzętu to modemy komórkowe i urządzenia instalowane przez dostawców, które nigdy nie są wykrywane podczas rutynowych skanów bezpieczeństwa. Większość tych środowisk została zaprojektowana w warunkach, w których wszelkie założenia przyjęto podczas instalacji i od tamtej pory były one dziedziczone przez każdy zespół bez ich ponownej weryfikacji. Nikt nie zamierza pozostawiać sterownika PLC w publicznym Internecie, ale konwergencja IT/OT przesunęła tę granicę w ostatnich latach, a mapa zaufania nie została do tego dostosowana.

Dlaczego AI skraca czas na usunięcie słabych punktów w środowisku OT

We wspólnym komunikacie AA26-231A, opublikowanym 19 sierpnia 2026 r., NSA, CISA, FBI, Departament Energii oraz Agencja Ochrony Środowiska poinformowały, że cyberprzestępcy wykorzystują skrypty generowane przez AI, podszywające się pod legalne narzędzia monitorujące, do rozpoznawania sterowników PLC z serii Siemens S7 wystawionych na działanie Internetu. Agencje ostrzegły, że programowanie wspomagane przez AI może obniżyć barierę techniczną i skrócić czas wymagany do tworzenia narzędzi do wykorzystywania luk. W zaleceniu nie opisano nowych luk typu zero-day, a zaobserwowana aktywność stanowi rozpoznanie, a nie potwierdzone zakłócenie. Słabe strony to te same, które znalazły się już w ostrzeżeniach federalnych, ale zmieniło się to, kto może na nie zareagować i jak szybko.

Obawy dotyczące bezpieczeństwa związane ze sztuczną inteligencją rozszerzają się również na obszar tożsamości. 27 sierpnia 2026 r. ponad 100 organizacji podpisało list otwarty w sprawie zbiorowej obrony cybernetycznej, ostrzegając czytelników, że cyberataki oparte na sztucznej inteligencji mogą wkrótce stać się bardziej powszechne, wymieniając szpitale, zakłady uzdatniania wody i infrastrukturę internetową wśród zagrożonych systemów oraz apelując o wsparcie dla podmiotów chroniących infrastrukturę krytyczną o ograniczonych zasobach.

Jak model zero-trust dla infrastruktury krytycznej zmienia bezpieczeństwo OT

Zero-trust to model bezpieczeństwa, który eliminuje domyślne zaufanie; zamiast przyznawać dostęp na podstawie lokalizacji sieciowej, weryfikuje tożsamość każdego użytkownika i urządzenia, ogranicza dostęp do niezbędnego minimum oraz rejestruje aktywność. W środowiskach OT zasada zero-trust oznacza, że sama obecność w sieci sterowania nie uprawnia już nikogo do uzyskania dostępu do znajdujących się w niej urządzeń. Obecnie zmienia się to, co należy chronić, dlatego model zero-trust sprawdza się w środowiskach, w których granica już zanikła, a znajdującego się za nią sprzętu nie można wymienić.

Tożsamość staje się punktem kontroli, a nie lokalizacją sieciową

Każdy człowiek, dostawca, konto usługowe i agent AI, który ma styczność z danym środowiskiem, otrzymuje zweryfikowaną tożsamość, a decyzje dotyczące dostępu są podejmowane w oparciu o tę tożsamość, a nie adres IP. Współdzielony login operatora natychmiast nie przechodzi tego testu, ponieważ identyfikuje rolę, a nie osobę. Branża AI oficjalnie przyjęła ten sam standard dla własnych systemów. We wspólnym liście stwierdzono, że tożsamości agentowe powinny być możliwe do śledzenia i rozliczalne — to zobowiązanie ze strony firm tworzących tych agentów, a nie dyrektywa dla operatorów infrastruktury. Nadal warto wymagać od dostawców AI spełniania tego standardu i stosować go wobec każdego agenta działającego w danym środowisku, aby zapewnić, że agenci AI nie mają stałego dostępu.

Najniższe uprawnienia i dostęp JIT są priorytetem, a nie stały dostęp

Rozważmy integratora, który serwisuje oczyszczalnię ścieków co sześć miesięcy i za każdym razem potrzebuje kilku godzin dostępu. W tradycyjnym modelu cyberbezpieczeństwa ten dostawca ma stałe konto VPN, co oznacza, że jego dane uwierzytelniające pozostają aktywną ścieżką dostępu do Państwa sieci przez resztę roku, chronioną wyłącznie przez jego wewnętrzne praktyki bezpieczeństwa. Dostęp Just-in-Time (JIT) odwraca tę zasadę: konto jest udostępniane dopiero po zaplanowaniu prac, ograniczone do konkretnego systemu i automatycznie dezaktywowane po zamknięciu tego okna czasowego. Dostęp do sieci na zasadzie zero-trust (ZTNA) egzekwuje tę samą zasadę w odniesieniu do samego połączenia; zamiast umieszczać dostawcę w Państwa sieci, jak robi to VPN, łączy go z jednym systemem i nie czyni widocznym niczego poza nim.

Ogranicz promień rażenia na granicy IT/OT

Powstrzymywanie zakłada, że ktoś w końcu uzyska dostęp, i stawia pytanie, jak daleko może się z tym dostępem posunąć. Segmentacja granicy IT/OT, ograniczenie możliwości komunikacji stacji inżynierskich z określonymi sterownikami oraz eliminacja stałego dostępu — wszystko to minimalizuje promień rażenia. Ta sama logika dotyczy agentów AI działających w Państwa systemach, gdzie uprawnienia kumulują się szybko i niepostrzeżenie. Wypróbuj nasz kalkulator promienia rażenia agentów AI, aby sprawdzić, jak duży zasięg może mieć pojedynczy przejęty agent AI.

Stale weryfikuj, monitoruj aktywność i rejestruj sesje

Weryfikacja logowania wymaga jednego sprawdzenia, ale ciągła weryfikacja ponownie ocenia dostęp w miarę zmian warunków i cofa dostęp, gdy ulegną one zmianie. Monitorowanie i rejestrowanie sesji pozwalają dokładnie uchwycić przebieg połączenia uprzywilejowanego z kontrolerem, dzięki czemu podejrzane zdarzenie można zbadać, zamiast odtwarzać jego przebieg po fakcie.

Jak wdrożyć model zero-trust w środowiskach technologii operacyjnych (OT)

W środowiskach OT głównymi priorytetami bezpieczeństwa są dostępność i zabezpieczenia, ponieważ awaria systemu sterowania może oznaczać, że ludzie nie będą mieli dostępu do wody ani energii elektrycznej. Wytyczne CISA dotyczące dostosowania zasad zero-trust do OT mapują rezultaty zero-trust na sześć funkcji NIST CSF 2.0, przy jednoczesnym wyraźnym uwzględnieniu luk w starszych systemach, ograniczeń operacyjnych i wymogów bezpieczeństwa. W wytycznych wskazano, że zasady zero-trust muszą zostać dostosowane do środowisk OT, a nie stosowane identycznie jak w tradycyjnych systemach IT. To praktyczne uzasadnienie zastosowania architektury zero-trust w technologiach operacyjnych (OT). Biuletyn AA26-231A zaleca również operatorom stosowanie mechanizmów kontroli kompensacyjnej, gdy starsze urządzenie nie może zostać załatane ani ponownie skonfigurowane bez planowanego przestoju, a wspólny list przedstawia argumenty na rzecz tej samej strategii. Zainstalowanie poprawek na przestarzałym kontrolerze może nie być wykonalne, ale to, kto uzyskuje do niego dostęp, skąd i na jak długo, można kontrolować i monitorować. Oto od czego zacząć wdrażanie modelu zero-trust w środowiskach OT:

Ochrona infrastruktury krytycznej dzięki Keeper

Recent cyber attacks and federal advisories show why critical infrastructure organizations need stronger controls around privileged and remote access, particularly when legacy OT cannot be quickly patched or replaced. Organizations can reduce risk by controlling who can access critical systems, what resources they can reach, how long access lasts and what actions they can take. KeeperPAM® helps critical infrastructure organizations secure and manage privileged access across IT and OT environments. Through the KeeperPAM Gateway, it provides secure remote access to infrastructure without opening inbound firewall ports or exposing credentials to end users. Built on a zero-trust and zero-knowledge architecture, KeeperPAM also supports JIT access, automated credential rotation, least-privilege access and privileged session management. Start a free trial of KeeperPAM to close the access paths attackers are already scanning for.