Czym jest zarządzanie tożsamościami uprzywilejowanymi (PIM)?
- Słownik IAM
- Czym jest zarządzanie tożsamością uprzywilejowaną?
Zarządzanie tożsamościami uprzywilejowanymi (PIM) to praktyka polegająca na kontrolowaniu, monitorowaniu i zabezpieczaniu tożsamości w organizacji, którym przyznano podwyższone uprawnienia. W wielu organizacjach są użytkownicy, tacy jak administratorzy IT czy inżynierowie DevOps, których tożsamości mają uprzywilejowany dostęp do krytycznych systemów i danych wrażliwych. Jeśli jedna z takich uprzywilejowanych tożsamości zostanie przejęta lub wykorzystana w niewłaściwy sposób, może to stanowić poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa, zapewniając nieuprawnionemu użytkownikowi szeroki dostęp do krytycznej infrastruktury. PIM pomaga organizacjom kontrolować, którym użytkownikom są przyznawane podwyższone uprawnienia, na jakich warunkach i na jak długo, a także monitorować i zabezpieczać te tożsamości przez cały ich cykl życia.
Jak działa PIM
PIM działa poprzez przyznawanie podwyższonych uprawnień wyłącznie wtedy, gdy są one potrzebne, oraz automatyczne odbieranie ich, gdy przestają być konieczne. Proces zazwyczaj przebiega następująco:
Żądanie: Użytkownik zgłasza żądanie przyznania podwyższonych uprawnień w celu wykonania określonego zadania, zamiast posiadać je bezterminowo.
Weryfikacja: Tożsamość użytkownika jest uwierzytelniana przed przyznaniem dostępu, zazwyczaj przy użyciu uwierzytelniania wieloskładnikowego (MFA), aby potwierdzić jego tożsamość.
Zatwierdzenie: Dostęp jest przyznawany automatycznie lub w ramach procesu zatwierdzania, zależnie od poziomu wrażliwości uprawnień.
Tymczasowe przyznanie: Uprawnienia są przyznawane na ograniczony czas i wyłącznie w zakresie niezbędnym do wykonania konkretnego zadania, a nie na stałe.
Monitorowanie: Aktywność uprzywilejowana jest rejestrowana i monitorowana przez cały czas trwania sesji pod kątem anomalii, a podejrzane działania są oznaczane.
Odebranie: Po upływie wyznaczonego czasu uprawnienia są automatycznie odbierane, a tożsamość powraca do standardowego, nieuprzywilejowanego poziomu dostępu.
Dlaczego PIM jest ważny
Tożsamości uprzywilejowane są cennym celem ataków, ponieważ przejęcie jednego konta administratora może zapewnić dostęp do danych wrażliwych i systemów. PIM ogranicza to ryzyko, kontrolując sposób, moment i czas przyznawania podwyższonych uprawnień.
Minimalizuje powierzchnię ataku
Atakujący wykorzystują stale dostępne uprawnienia. Każda nieużywana tożsamość uprzywilejowana stanowi potencjalny punkt wejścia, który może zostać wykorzystany. PIM usuwa zbędne podwyższone uprawnienia i przyznaje je wyłącznie wtedy, gdy są potrzebne, dzięki czemu atakujący mają znacznie mniej możliwości do wykorzystania.
Zapobiega nadużyciom uprawnień i ogranicza zagrożenia wewnętrzne
Przyznając wyłącznie minimalny zakres dostępu na niezbędny czas, PIM ogranicza możliwości działania złośliwego lub nieostrożnego użytkownika posiadającego podwyższone uprawnienia. Stanowi to istotny mechanizm ochrony przed zagrożeniami wewnętrznymi, w których źródłem ryzyka jest użytkownik mający legalny dostęp, a nie osoba z zewnątrz.
Ogranicza skutki kradzieży danych uwierzytelniających
Jeśli uprzywilejowana tożsamość zostanie przejęta lub jej dane uwierzytelniające zostaną skradzione, ograniczony czas obowiązywania dostępu zmniejsza możliwości ich wykorzystania. Ponieważ podwyższone uprawnienia wygasają automatycznie, skradziony dostęp często jest już zablokowany lub wygasły, zanim atakujący spróbuje go wykorzystać, co ogranicza potencjalne szkody.
Wspiera zgodność z przepisami i możliwość przeprowadzania audytów
PIM generuje rejestry, zatwierdzenia i ścieżki audytu, których mogą wymagać standardy i regulacje, takie jak SOC 2, ISO 27001, HIPAA i PCI DSS. Ścieżki audytu odpowiadają na pytania najczęściej zadawane przez audytorów: kto miał podwyższony dostęp, kiedy go posiadał i kto go zatwierdził.
Zarządzanie tożsamościami uprzywilejowanymi (PIM) vs Zarządzanie dostępem uprzywilejowanym (PAM)
Zarządzanie tożsamościami uprzywilejowanymi (PIM) oraz Zarządzanie dostępem uprzywilejowanym (PAM)) są ze sobą ściśle powiązane i często omawiane razem, jednak rozwiązują różne problemy. PIM koncentruje się na tożsamościach, zarządzając samymi tożsamościami uprzywilejowanymi oraz przypisanymi im uprawnieniami. PAM koncentruje się na zasobach, zabezpieczając konta, dane uwierzytelniające i sesje wykorzystywane do uzyskiwania dostępu do systemów. W praktyce oba podejścia w wielu aspektach się uzupełniają, a platformy takie jak Keeper® łączą obie funkcjonalności w jednym rozwiązaniu. Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj nasz wpis na blogu wyjaśniający różnice między PIM i PAM.
| Zarządzanie dostępem uprzywilejowanym (PAM) | Zarządzanie tożsamością uprzywilejowaną (PIM) | |
|---|---|---|
| Główny nacisk | ||
| Główny nacisk | Konta i zasoby uprzywilejowane | Uprawnienia użytkownika |
| Czym zarządza | ||
| Czym zarządza | Pozyskanie danych uwierzytelniających | Uprawnienia użytkownika |
| Cykl życia | ||
| Cykl życia | Zabezpiecza sesje uprzywilejowane | Kontroluje cykl życia tożsamości |
| Podejście do dostępu | ||
| Podejście do dostępu | Ochrona haseł i tajnych danych | Przypisuje tymczasowe uprawnienia administratora |
| Orientacja | ||
| Orientacja | Skoncentrowane na zasobach | Skoncentrowany na tożsamości |
Najlepsze praktyki w zakresie PIM
Skuteczne wdrożenie PIM opiera się na stosowaniu sprawdzonych praktyk, które zapewniają ścisłą kontrolę nad podwyższonym dostępem i ciągłą odpowiedzialność za jego wykorzystanie. Oto najlepsze praktyki dotyczące PIM:
Stosuj zasadę najmniejszych uprawnień: Każdej tożsamości należy przyznać wyłącznie minimalny zakres dostępu niezbędny do wykonania zadania i nic więcej. Egzekwowanie dostępu zgodnego z zasadą najmniejszych uprawnień ogranicza potencjalne szkody, jakie może spowodować pojedyncza tożsamość w przypadku jej przejęcia lub niewłaściwego wykorzystania.
Wymagaj MFA przy podwyższaniu uprawnień: Wymagaj uwierzytelniania MFA przed przyznaniem jakiegokolwiek uprzywilejowanego dostępu, aby nawet w przypadku przejęcia danych uwierzytelniających użytkownika atakujący nie mógł aktywować podwyższonych uprawnień bez przejścia dodatkowego etapu weryfikacji.
Korzystaj z dostępu Just-in-Time (JIT): Przyznawaj podwyższone uprawnienia wyłącznie na czas wykonywania konkretnego zadania, a po jego zakończeniu automatycznie je odbieraj. Dostęp Just-in-Time (JIT) eliminuje stale aktywne uprawnienia, dzięki czemu nie istnieją trwałe uprawnienia administratora gotowe do wykorzystania przez atakującego.
Monitoruj i rejestruj sesje uprzywilejowane: Rejestruj całą aktywność uprzywilejowaną, aby można było wykrywać, oznaczać i analizować nietypowe zachowania. Nagrania sesji zapewniają również przejrzystą ścieżkę audytu na potrzeby reagowania na incydenty, jeśli dojdzie do problemów.
Regularnie przeglądaj i audytuj aktywność uprzywilejowaną: Przeprowadzaj okresowe przeglądy dostępu, aby potwierdzić, że każda tożsamość nadal potrzebuje posiadanych uprawnień, oraz odbieraj dostęp, który nie jest już uzasadniony. Regularne audyty zapobiegają zjawisku stopniowego narastania uprawnień, w którym użytkownicy z czasem gromadzą więcej uprawnień, niż wymaga ich rola.
Wyłączaj lub usuwaj nieużywane konta uprzywilejowane: Wycofuj z użycia nieaktywne, osierocone i nieużywane konta uprzywilejowane, zanim staną się nieobjęte nadzorem. Atakujący często wybierają zapomniane konta, ponieważ nikt ich nie monitoruje.